„Marsz, marsz, me serce na kalwaryje!...

O świętego krzyża góro ty wspaniała,

Ileż ty już ludu u swych stóp widziała”.

(Aleksander Majkowski, Pielgrzymka wejherowska)

„Marsz, marsz, czemprędzej, już larum biją.

Zchodźcie się zewsząd na Kalwaryją.

Z dołu do góry nam iść potrzeba,

Tam nam pokażą drogę do nieba.

(ks. Szczepan Keller, pieśń pielgrzymki kościerskiej)

Ruch pielgrzymkowy na wejherowską Kalwarię trwa, można tak powiedzieć, nieprzerwanie od samego początku. Szczególną wartość dla rozwoju ruchu pątniczego miały dekrety papieskie ogłaszające możliwość zyskania odpustu zupełnego. Pierwszy z nich pochodzi już z 1661r. Kolejny dekret Innocentego XI z marca 1678r. zmienia możliwość zyskania odpustu zupełnego z okresu czasowego na okres wieczysty. Swoim zasięgiem pielgrzymkowym w XVII i XVIII w. Wejherowo obejmuje nie tylko Kaszuby i Pomorze, ale także i Warmię.

Do najstarszych notowanych pielgrzymek należy grupa gdańska wyruszająca z Gdańska Chełmu (Stolcenberg). W XIX w. tradycje tamtej grupy przejęli pielgrzymi z Oliwy (dzielnica Gdańska). Ta kompania jest najstarszą i nazywana przez pozostałe „matką wszystkich pielgrzymek”.
O ponad 300 –letniej tradycji pielgrzymkowej mówi się także w stosunku do grupy z Kościerzyny
(do pokonania pielgrzymi mają ok. 100 km), Pucka i Oksywia (dzielnica Gdyni). W miarę powstawania nowych parafii zwiększyła się liczba oficjalnych pielgrzymek pieszych i dziś do Wejherowa przybywa ich co roku ponad 70. Poza wyżej wspomnianymi pielgrzymkami pieszymi przybywają też pielgrzymki zmotoryzowane oraz pielgrzymi indywidualni.

Wartym podkreślenia jest zwyczaj powitań grup pielgrzymkowych. Przez wieki wytworzył się pewien ceremoniał, nigdzie więcej nieznany, jak tylko na Kaszubach. Dotyczy on szczególnego pokłonu feretronów (obrazów pielgrzymkowych), który polega na wykonaniu ukłonu w kształcie krzyża i dwóch okręgów. Tak witają się ze sobą feretrony poszczególnych kompanii pątniczych oraz tak feretrony pozdrawiają Kalwarię oraz koronowany obraz Matki Bożej Wejherowskiej w kościele klasztornym.

Franciszkanie, opiekunowie Kalwarii Wejherowskiej od samych jej początków, chcąc ułatwić nabożne rozpamiętywanie tajemnic Bożej Męki już w 1717r. rozpoczęli wydawanie modlitewników, tzw. kalwaryjek (także w okresie zaborów i kulturkampfu). Drukowane po polsku, jak i kazania, nabożeństwa głoszone w języku polskim chroniły miejscową ludność przed wynarodowieniem. Kalwaryjki wydawane są do dnia dzisiejszego.

Obecnie na Kalwarii w ciągu roku celebrowanych jest pięć odpustów z okazji uroczystości: Wniebowstąpienia Pańskiego (w dzień uroczystości), Trójcy Świętej (w dzień uroczystości), NMP Uzdrowienia Chorych (I niedziela lipca), Wniebowzięcia NMP (15 sierpnia) i Podwyższenia Krzyża (II niedziela września).

Ze względu na rolę, jakie to święte miejsce odegrało w historii regionu nazywane jest przez Kaszubów duchową stolicą.